اول بار دربرنامه روايت فتح خاطرات زيبايش را شنيده بودم . آن شب او پيرامون بلبل شيداي اهل بيت و زائر كوچه هاي مدينه « حاج سيدمجتبي علمدار » صحبت مي كرد. از عرفان علمدار چنان زبان مي راند كه گويي آينه تمام نماي « علمدار » است .
مدتي گذشت تا اينكه جانباز سرافراز هشت سال دفاع مقدس برادر « سيدحسن عباسي » به شهادت رسيد. مشغول خواندن نوحه بودم كه دست برشانه ام نهاد و براي نوحه سرايي رخصت طلبيد. ناخودآگاه محو در نگاهش شدم . آري ! او كسي نبود جز « مجيد كريمي » جامانده روزگار حماسه و خون و يادگار شهيد سرافراز « قربانعلي كريمي » .

مرثيه اي تقديم به همه آنهايي كه غرق نور و روشنايي بودند

هرگز از يادمان نمي رود شبهاي تاريك خوف و حادثه را و مرداني كه با كوله بار صبر فداكاري و ايثار سوز سوختن را فقط و فقط با آواي مهربخش توحيدي التيام مي بخشيدند. فراموش نمي كنيم آن روزها را كه هامون عشق به تشعشع كواكب مهر غرق در روشنايي بود و زمين حقير در برابر ايمانشان معترف .
هميشه به ياد دارم سجاده هاي خونين رنگ عشق گرفته را خليلانه به آتش زدنها را طنين سرود وارستگي و آزادي و زمزمه حديث ناب ولايت خواهي سروهاي بلند قامتي را كه صبوري مي كردند تا گل اميد بر ضريح نيازشان شكوفا گردد به اشك . آري به اشك پناه مي بردند تا تك هلال آسمان نيز در مقابلشان به سجده افتد.

  براساس خاطره اي از سردار شهيد « حسين محمد علي پور »

 طراح قالب: رضا امین زاده

Oneline users :

افراد آنلاین